Judith Kloppenburg

Tekst & Redactie

Blog


Het grote blauw


De wind waait door mijn haren, langzaam zie ik de kust verdwijnen en het grote blauw dichterbij komen. De zon schijnt, ik hoor zeemeeuwen en af en toe een schaterlach. De kust wordt steeds kleiner, een stipje zelfs. De kapitein zet de vaart erin en ik laat het over me heen komen.

Dan stoppen we; er zijn dolfijnen, heel veel dolfijnen zelfs. Ze zwemmen rond de boot en maken soms zelfs een enthousiaste salto. Ik krijg meteen energie. We mogen het water in. Dat laat ik me geen twee keer zeggen en voor ik het weet heb ik mijn flippers aan, mijn snorkel op, en lig ik in de Rode Zee.

Het geluid van ‘onder water’ geeft me rust. Het licht dat door het wateroppervlak schijnt, doet hier nog een schepje bovenop, en ik beweeg me voort. Terwijl ik rustig ademhaal door het snorkelpijpje, volg ik al flipperend een vin die boven het wateroppervlak uitsteekt. Ik merk dat ik afdrijf van de rest, maar in de zee voel ik me veilig en ik zwem door. Alsof de wereld buiten het blauw niet bestaat beweeg ik door het water, met als enige focus die vin.

En daar zijn ze, overal. Ik probeer ze te tellen. Dat lukt maar moeilijk, want ze zwemmen en buitelen enthousiast om me heen. Dat enthousiasme is niet om mij, want het zijn mannetjes die willen paren met een vrouwtje. Energiek zwemmen ze verticaal om haar heen en spelen ze met elkaar in het water. Toch komen ze regelmatig dichtbij. Zo dichtbij, dat ik ze aan kan raken, maar ik doe het niet. Een dolfijn zo dichtbij is onwerkelijk, zeker als het er zoveel zijn, en ik wil hun spel niet verstoren. Desondanks heb ik niet het idee dat ik inbreek in hun omgeving, of dat ze me als vijand zien. Ze accepteren me en gaan door met hun spel. Af en toe langs zwemmend en om me heen buitelend. Het voelt alsof ik nieuwe vrienden heb, ook al is het maar voor even.

De geluiden die ze produceren, zijn wonderlijk. Dit uitleggen is onmogelijk. Het is de taal van onder water. De taal van bijzondere wezens met vinnen, die altijd vrolijk lijken. Ik word ook vrolijk van deze mooie beesten. Een tikje emotioneel zelfs, omdat ik hier, helemaal alleen, tussen al die bijzondere dieren drijf. Dan slik ik en zwem ik achter de groep aan, die er volle kracht ineens vandoor gaat.

Ik probeer niet teveel te flipperen, omdat de kapitein me heeft verteld dat dit ze afschrikt. Dus probeer ik zo natuurlijk mogelijk met ze mee te bewegen. Het lukt, want ze stoppen en accepteren me weer in hun wereld. De wereld van zwemmen, buitelen en ‘schateren’. De rest van de middag stoppen we op meerdere plekken en overal is het prijs. De dolfijnen zijn overal en zwemmen rond ons, langs ons en met ons. Bijzonder, vertelt de kapitein, die me geen seconde uit het oog is verloren, blijkt later. Want hij weet telkens precies hoeveel dolfijnen er om me heen zwommen, ook al was ik alleen.

Dolfijnen zien ze vaker, soms zelfs dagelijks. Maar zóveel dolfijnen op één middag is een unicum. Terwijl we terugvaren voel ik me gezegend. Een mix van euforie en rust komt over me heen en terwijl het stipje dat de kust is langzaam groter wordt, zie ik de zon zakken in het grote blauw. Dit zal ik nooit meer vergeten…

Wat als je echt mocht kiezen?

Judith Kloppenburg

Tekst & Redactie



 06 - 52 67 66 49
 tekst@judithkloppenburg.nl
KvK: 52665356

Design & Development door Design Depot
Fotocredit Michel ter Wolbeek - De Beeldredacteur