Judith Kloppenburg

Tekst & Redactie

Blog


Het koraal


Langzaam zwem ik richting een koraal. Eerst zie ik niets, dan ben ik ineens omringd door honderden gestreepte visjes. De andere snorkelaars zijn uit het zicht verdwenen en ik ben alleen met al deze oceaanbewoners. Sommige zwemmen nieuwsgierig richting mijn duikbril. Soms lijken ze zelfs tegen me aan te zwemmen, maar aanraken kan ik ze niet. Ineens zwemt er een grote grijze vis langs, die me vanuit zijn ooghoeken gade lijkt te slaan. Even schrik ik, maar hij zwemt door en als ik hem achterna flipper, is hij heel snel verdwenen. Dan zie ik rood/zwart gekleurde exemplaren, minstens even groot. Gevolgd door felgekleurde papegaaivissen en bruinige vissen, die wel een slangenhuid lijken te hebben. Op de zijkanten van het koraal zitten neonkleurige waterslakken en boven me zwemmen twee vissen die op grote naalden lijken. Langzaam bewegen ze zich voort.

Ik ga zó op in het onderwaterleven, dat ik niet door heb dat ik boven een groot koraal zweef, waarvan de punten zich gevaarlijk dicht bij mij lichaam bevinden. Even raak ik in paniek, denk ik aan het litteken op mijn knie, veroorzaakt door brandend koraal tijdens een eerdere snorkeltrip, en wil ik rechtsomkeert maken. Na tien rondjes zwemmen kom ik echter telkens uit op hetzelfde punt. Ik lijk wel verdwaald. Alsof het gepland is, rollen er ineens golven over me heen, waardoor ik alle kanten op word geslingerd en mijn zicht belemmerd wordt. “Ademhalen”, zeg ik tegen mezelf. “En naar de zijkant zwemmen.” Daar is het koraal echter zo hoog en puntig, dat ik er met geen mogelijkheid uit kan zonder me te verwonden. En weer beland ik op de open plek in het midden waar ik al tien keer eerder ben uitgekomen.

Dan zie ik ineens een schol ‘Dory-visjes’. Blauw/geel/zwart gekleurd zwemmen ze met tientallen tegelijk langs me en ik vergeet prompt het koraal. Ik kan alleen maar gebiologeerd naar ze kijken en ik zwem ze achterna. Er lijkt een systeem in te zitten. Bijna lijkt het zelfs een schoolklas, begeleid door ‘leraarvissen’, die her en der op achtergebleven kroost wachten of kijken of er gevaar dreigt. Soms stoppen ze even om aan het koraal te knabbelen, af en toe zwemmen ze openingen in en uit, en dan weer gaan ze pesterig achter elkaar aan. Voor mij lijken ze niet bang.

Ik heb geen idee hoe lang ik de vissen achtervolg, maar ineens zie ik dat we aan de zijkant van het koraal zweven en ik realiseer me dat ik eruit gezwommen ben. Terwijl ik gebiologeerd achter de Blue Tang’s, zoals ze officieel heten aan flipperde, liet ik ongemerkt het puntige koraal achter me. Om verder te kunnen snorkelen, zonder brandende krassen en overweldigende golven. Om in rustiger water te belanden, met weer dezelfde gestreepte visjes als aan het begin. Terwijl ik me dit realiseer, zwemt de ‘Dory-school’ rustig verder en verdwijnen de vissen om de hoek van het koraal. In gedachten glimlach ik, zwaai ik ze uit en bedank ik ze voor mijn ‘redding’. Just keep swimming, just keep swimming…

Wat als je echt mocht kiezen?

Judith Kloppenburg

Tekst & Redactie



 06 - 52 67 66 49
 tekst@judithkloppenburg.nl
KvK: 52665356

Design & Development door Design Depot
Fotocredit Michel ter Wolbeek - De Beeldredacteur