Judith Kloppenburg

Tekst & Redactie

Blog


In de zeikregen


Terwijl ik met de slaap nog in mijn ogen een kop koffie sta te maken, kijk ik uit het raam. In de stromende regen zie ik de buurman ‘van beneden’ op zijn snuffelende hond staan wachten. Ik glimlach, want zo’n tien minuten eerder stond ik daar ook met m’n twee hondjes. Die me aankeken alsof ik een dierenbeul was. -“Moet dit nu écht…?!”- Maar dat terzijde…

Als je me een jaar geleden had verteld dat ik 365 dagen later op zaterdagochtend om half acht met twee hondjes in de zeikregen zou staan, had ik je waarschijnlijk uitgelachen. Nu, zo’n tien maanden in het bezit van twee zwarte vriendjes later, is het de normaalste zaak van de wereld; opstaan, naar buiten, koffie…

“Daar gaan ze weer hoor”, klonk het eerder deze week, toen ik de lift uitstapte. “Hoe vaak laat je ze nou uit op een dag?” Na mijn antwoord; zo’n zes keer, met als het enigszins lukt een wandeling van minimaal een uur, klommen de wenkbrauwen omhoog. “Zes keer?! En je weet dat je ook met regen naar buiten moet, hè?” Even overwoog ik om met afschuw naar mijn hondjes te kijken, mijn telefoon te pakken en heel hard te schreeuwen ‘OH NEE! IK BRENG ZE NU NAAR HET ASIEL!’ Maar ik hield me in en zei dat ik daar van op de hoogte was. “Dat hoort er nu eenmaal bij.” (Eén ding scheelt als je eind november twee puppies gaat halen: de kennismaking met weer en wind is direct gemaakt.) “Nou, ik vind het knap”, klonk het nog. “Ik zou er geen zin in hebben.” En ik niet om dag in dag uit in mijn garage te zitten tussen de autobanden, dacht ik glimlachend. Voor me uit renden twee hondjes blij richting het grasveld.

In weer en wind naar buiten, het is soms een opgave. Net als dat laatste rondje als je eigenlijk al lekker knus op de bank zit met je pot thee. En de wekker die net iets te vroeg gaat omdat je hondjes geen boodschap hebben aan het feit dat jij iets te laat bent gaan slapen. Of dat ene snelle loopje voordat je naar een afspraak moet, dat altijd te lang duurt. En toch voelt het in de praktijk nooit zo, want die twee waar je het voor doet, zijn altijd blij. Blij om naar buiten te gaan (oké, behalve als het dus giet van de regen…), blij als je thuis komt, blij als je één minuut weg bent geweest, blij als je tien seconden weg bent geweest, blij als ze eten krijgen, blij als ze achter een balletje aan mogen rennen, blij als jij ‘s ochtends op staat.

En wat ze het liefste doen, is achter je aan lopen, knuffelen, op schoot zitten of tegen je aan liggen. Of jij nu een stralend humeur hebt, in graftakkenstemming bent, of elk moment in janken uit kan barsten, hondjes zijn altijd blij. Met jou. Dus wat maakt een wandelingetje (of zes) in de regen dan uit? Bovendien: veel zachter en gezelliger toch, dan een autoband?

Wat als je echt mocht kiezen?

Judith Kloppenburg

Tekst & Redactie



 06 - 52 67 66 49
 tekst@judithkloppenburg.nl
KvK: 52665356

Design & Development door Design Depot
Fotocredit Michel ter Wolbeek - De Beeldredacteur