Judith Kloppenburg

Tekst & Redactie

Blog


Magisch


Vlak na de lunch verzamelen we. Snorkels passen, flippers uitproberen. Altijd een gedoe, zeker met plus veertig graden. Terwijl ik me enigszins bezweet alles aan laat meten, hoor ik ineens “Last year! May! Many dolphins!” Het is de kapitein van de dolfijnen-speedboat waar we vorig jaar rond dezelfde tijd een magische middag mee beleefden. “Dolphins everywhere!”, roept hij. “It was unique!” En dat was het. De hele middag waren we omgeven door dolfijnen en te midden van wel acht van deze bijzondere dieren zwom ik met ze mee alsof mijn leven ervan af hing. ‘Dit ga ik nooit meer overtreffen’, dacht ik heel lang. Tot ik me toch weer liet overhalen. Je weet tenslotte nooit… “With you on board it will be unique again“, zegt de kapitein met een knipoog. “I’m sure!” Ik help het hem hopen.

We vertrekken. De wind door onze haren, een grote glimlach op ons gezicht, en terwijl de rest van het hotel ons nakijkt, scheuren we met veel vertoon en gegil langs. “The best group!”, roepen kapitein en gids. “Most of the people are boring.” En of dit echt zo is of niet, wij hebben lol en daar gaat het om.

En dan gebeurt het: vinnen. Vier stuks. “Go in! Go in!”, wordt er geroepen. En voor ik het weet lig ik in het water. Mijn snorkel zit fout, mijn flippers zijn te groot, en ondanks dat ik dit probeer te negeren, besef ik dat het geen zin heeft. Ik zie niks en ik beweeg te langzaam door het water. Terug naar de boot. De gids en een medepassagier stellen mijn snorkel en flippers bij en het past! Terug het water in, en zwemmen. Terwijl ik als een gek door het water beweeg, besef ik me ineens dat iedereen al in de boot zit, behalve ik. Ik noem dit maar mijn ‘dolfijnen-gekte’; de urge om alsof mijn leven er vanaf hangt achter ze aan te zwemmen, ondanks de snelheid waarmee de dieren door het water bewegen. Het is nu of nooit! Bekaf en hijgend word ik weer opgepikt. De dolfijnen zijn weg, ik hijs me naar boven via het trapje en doe mijn snorkel en flippers af en uit. Het bootje zoeft verder, achter de dolfijnen aan en terwijl ik druipend uithijg, hoor ik alweer “GO! GO!”. Nog half buiten adem spring ik weer in de Rode Zee. Snorkel op, flippers aan en gaan! Beademing kan altijd nog…

Dit keer heb ik geluk, en dat blijft zo. Urenlang zwemmen we met vier dolfijnen die met elkaar spelen, met ons en met het koraal. Het is magisch! Ik denk aan niets, zwem me een slag in de rondte en barst inwendig uit elkaar van vreugde. De dolfijnen komen zo dichtbij dat ik ze bijna kan aanraken. En terwijl ze langs me zwemmen, maken we zelfs oogcontact.

Ik krijg kippenvel. Is het omdat ik al uren in het zeewater lig, of door deze prachtige beesten…? Af en toe komen ze boven om te springen en te buitelen en ik zwem met ze mee. Terwijl de zon langzaam lager zakt en het water goudgeel kleurt, zwem ik achter twee dolfijnen die met elkaar opzwemmen en flirten. Een mooier moment had er niet kunnen zijn en bijna spijt het me dat ik dit niet op beeld vast kan leggen. Maar het moment zit in mijn hoofd en dat prachtige fotobeeld gaat er nooit meer uit.

Euforisch klim ik twee uur later weer in de boot. Kapot -met dolfijnen zwemmen is een work-out!-, maar dolgelukkig. Grijnzend kijkt de kapitein me aan. “I told you!”, roept hij. En ondertussen gebaart hij me het stuur over te nemen. Zingend en sturend varen we de horizon tegemoet. Met de wind door onze haren, de zon op ons gezicht en de herinneringen in ons hoofd. Dit zou je iedere dag moeten kunnen doen!

Wat als je echt mocht kiezen?

Judith Kloppenburg

Tekst & Redactie



 06 - 52 67 66 49
 tekst@judithkloppenburg.nl
KvK: 52665356

Design & Development door Design Depot
Fotocredit Michel ter Wolbeek - De Beeldredacteur