Judith Kloppenburg

Tekst & Redactie

Blog


Hamdullah!


Afgelopen zondag vloog ik van Hurghada naar Brussel. De vakantie zat er op, dat was jammer, maar ik voelde een soort berusting; het was ontzettend leuk geweest, maar thuis was het ook goed.

Dat is de afgelopen jaren wel anders geweest. Naarmate de einddatum van de vakantie in zicht kwam, kreeg ik een steeds drukkender wordend gevoel op mijn borst. Wilde ik dat ik op ‘pauze’ kon drukken en dit moment kon uitstellen. In de zon kon blijven, in de zee kon blijven zwemmen, gezellige no-nonsense gesprekken kon blijven voeren, kon blijven dansen, lachen, zingen…

En als ik dan in het vliegtuig terug naar huis zat, kon ik soms wel janken. Waarom kon ik niet helemaal verklaren. ‘Wat een aanstellerij’, dacht ik dan. ‘Doe normaal!’. Maar nu ik naar een ander thuis terugkeerde, snap ik het wel.

Al jarenlang was ik niet happy. Niet het ‘ik loop de hele dag jankend rond’-ongelukkig. Maar het sluimerende, ‘het is er wel, maar ik stop het weg’-ongelukkig. Het relativerende ongelukkig. Je hebt tenslotte alles wat je nodig hebt, dus waarom zou je zeuren?

Precies een jaar geleden benoemden mijn ouders wat ik stiekem zelf allang wist, maar niet toe wilde geven; het moest anders. Na een aantal goede gesprekken ging de knop om en besloot ik mijn leven om te gooien. Weg uit de Randstad en richting de Limburgse heuvels, waarin ik al jaren verzuchtte dat ik er wel zou willen wonen.

Inmiddels woon ik alweer zeven maanden in die heuvels en ik heb er nog geen dag spijt van gehad. Ondanks het zakelijk en sociaal opnieuw beginnen, wat niet altijd makkelijk is, voel ik me lichter, rustiger, gelukkiger.

Van vacation naar staycation, plaatste ik gisteren op Facebook. En zo voelt het ook. Geen drukkend gevoel op de borst aan het einde van de vakantie, geen brok in de keel in het vliegtuig. Niet dagen(weken)lang heimwee naar de zon, de zee en de gezelligheid. Maar gewoon thuis. Het is goed.

Soms moet je gewoon die sprong in het diepe (of naar het zuiden 😉) wagen en er voor gaan, dat blijkt maar weer. Als iets blijft knagen, moet je er iets mee doen, want dat gevoel knaagt niet voor niets. En hoe dieper je het wegstopt, hoe heviger het terugkomt. Om toch nog even in Egyptische sferen te blijven: Hamdullah! ‘Thank God’ dat ik het heb gedaan. Heb je een droom? Ga er voor! Ik kan het iedereen aanraden.

Wat als je echt mocht kiezen?

Judith Kloppenburg

Tekst & Redactie



 06 - 52 67 66 49
 tekst@judithkloppenburg.nl
KvK: 52665356

Design & Development door Design Depot
Fotocredit Michel ter Wolbeek - De Beeldredacteur